Polowanie
Walka w wodzie, nawet dla świetnie przystosowanych do morskiego środowiska rekinów, nie należy do najłatwiejszych. Z tego powodu rekiny najczęściej starają się rozstrzygnąć ją w jednym starciu, w wyniku gwałtownego ataku ostrymi jak brzytwa zębami. Większość z nich zatacza przed atakiem szerokie koła wokół swoich ofiar, wyczekując stosownej do ataku chwili. Umożliwia to pobranie z wody dodatkowej ilości tlenu, która pozwoli na zwiększony wysiłek podczas polowania. Inne gatunki, jak np. żarłacz biały, przystępują do walki od razu po zauważeniu zdobyczy. Pomimo tego, rzadko w całości zjadają swoje ofiary. Najczęściej oddalają się, by w spokoju przełknąć kęs lub w przypływie wywołanego zapachem krwi szału atakują kolejne stworzenie, które zobaczą na swej drodze. Ponieważ woń krwi z ranionych przez rekiny ofiar łatwo się roznosi, w okolicy szybko może zaroić się od innych rekinów. Polowanie znacznie ułatwiają rekinom najbardziej czułe w całym zwierzęcym świecie elektroreceptory, umiejscowione na ich pyskach. Dzięki nim potrafią one wykryć impuls elektryczny nawet pojedynczego nerwu. Rekiny posiadają też specjalne receptory ciśnienia, reagujące na ruch w otoczeniu, lub na wywołane odbiciem wody od ciał innych zwierząt fale. Są też szczególnie wyczulone na smak krwi i mają świetny węch.